نوشتن هنر است نه علم

بهترین روش یادگیری، یادگیری بچه هاست. اصلاً کاری به کار دیگران ندارند. تنها کاری که انجام می دهند، بازی می کنند.

بهترین روش و مفرحترین روش یادگیری در اختیار کودکان است. البته قبل از آنکه مدرسه بروند.

امر و نهی معلمان عزیز و دلسوز که نمی خواهند و یا بهتر است بگوییم اجازه نمی دهند که بچه ها با بازی کردن یاد بگیرند. اجازه اشتباه کردن را به بچه ها نمی دهند.

ادیسون بزرگترین شانسی که آورد این بود که از مدرسه اخراج شد.

مدرسه مکانی است که از شما خلاقیت را می گیرد و به شما راههای اشتباه نکردن را می آموزد.

شما با فرمولهایی یاد می گیرد که دیگر اشتباه نکنید. سعی و خطا بی معنی است. هر چیزی راهی و راه حلی مشخص دارد. باید داده ها را در فرمول مربوطه بگذارید و جواب درست را در یک مرحله بدست آورید.

یعنی مدرسه و سیستم آموزشی، ضد هنر و هنرمندی است.

هنر یعنی اینکه اجازه می دهی قبل از آنکه بدانی چه نتیجه ای بدست خواهد آمد، سعی و خطا می کنی. خلاقیت خود را بکار می گیری.

نوشتن هم از جنس هنر است نه علم.

باید خودت باشی. تا بتوانی بنویسی.

تا خودت نباشی، خودت را نیابی، نمی توانی با نقش بازی کردن بنویسی.

نوشتن، فرایند بودن با خود است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *